Archidiecezja Poznanska
Kalendarz Wydarzen
Wrzesień 24, 2017 (17:15)
Verba Sacra - Biblia Trzeciego Tysiąclecia cz. 2

W ramach VERBA SACRA rozpoczął się nowy cykl – Biblia Trzeciego T...


Wrzesień 26, 2017 (12:00)
Dzień Krajowej Administracji Skarbowej

Msza św. pod przewodnictwem Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, Metropol...


Wrzesień 27, 2017 (00:00 - 23:59)
Posiedzenie Rady Konferencji Episkopatów Europy

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, Wiceprzewodniczący...


Październik 7, 2017 (14:00)
Różaniec Do Granic

W sobotę 7 października 2017 r., we wspomnienie liturgiczne NMP Różańco...


Październik 8, 2017 (12:00)
XVII Dzień Papieski - Idźmy naprzód z nadzieją!

W niedzielę 8 października 2017 r., przeżywać będziemy XVII Dzień Papie...


Październik 8, 2017 (16:00)
Poznańska modlitwa za uchodźców

Nabożeństwo "Umrzeć z nadziei" odbędzie się 8 października 20...


Październik 12, 2017 (11:00)
Rocznica Poświęcenia Poznańskiej Bazyliki Metropolitalnej i Światowego Dnia Seniora

W czwartek, 12 października 2017 r., w Rocznicę Poświęcenia Katedry Poz...


 
slowa1.jpg

ewangelia dnia
lecz i oni otrzymali
po denarze
mapa archidiecezji
Mapa archidiecezji
kalendarz
Sierpień 2017 Wrzesień 2017 Październik 2017
  Ni Po Wt Śr Cz Pi So
Tydzień 35 1 2
Tydzień 36 3 4 5 6 7 8 9
Tydzień 37 10 11 12 13 14 15 16
Tydzień 38 17 18 19 20 21 22 23
Tydzień 39 24 25 26 27 28 29 30
dzisiaj
24 Września 2017
Niedziela
Imieniny obchodzą:
Gerard, Gerarda,
Gerhard, Maria,
Teodor, Tomir,
Uniegost
Do końca roku zostało 99 dni.
logowanie

Oświadczenie Rady Społecznej dotyczace etyki życia publicznego, 28.10.2003

Oświadczenie Rady Społecznej przy Arcybiskupie Poznańskim

dotyczące etyki życia publicznego

 

 „Polska woła dziś o ludzi sumienia!"

(Jan Paweł II w Skoczowie 22.05.1995)

Okres ostatnich kilkunastu lat stał się czasem niezwykłej szansy wypełniania przestrzeni wolności, jaka pojawiła się wśród zawiłych i często bolesnych naszych dziejów. Wiązało się to z możliwością wprowadzenia ładu demokratycznego zabezpieczającego podmiotowość naszego społeczeństwa, które zdobyło wpływ na poszczególne poziomy władzy. Wzbudziło entuzjazm i zapał współodpowiedzialności, które pozwoliły tworzyć, często bezinteresownie, kształt naszego życia publicznego. Osiągnięcia te - choćbyśmy ich obecnie jeszcze nie doceniali - stają się naszym wspólnym dziedzictwem i chlubą.

Jednocześnie jesteśmy świadkami - szczególnie w ostatnim czasie - wielu nadużyć, które rzucają bolesny cień i świadczą o brakach wartości etycznych w życiu publicznym. Wymienić należy akceptowane  w wielu  kręgach społecznych zachowania, jakimi są chociażby: próby omijania prawa dla osiągnięcia korzyści materialnych, nadużycia podatkowe, używanie w niesłusznych działaniach protekcji, także płatnej, wyłudzanie rent i zwolnień lekarskich, wymuszanie korepetycji, dbanie o własny interes kosztem innych, zmowa, kradzież dobra wspólnego, podejmowanie decyzji i zarządzanie w sposób nieformalny i traktujący drugiego człowieka w sposób przedmiotowy.

Doświadczamy braku przejrzystości w wypracowywaniu i podejmowaniu decyzji legislacyjnych i wykonawczych na różnych szczeblach, także lokalnych. Boleśnie odczuwamy u osób podejmujących odpowiedzialność publiczną brak umiejętności wznoszenia się ponad partykularne interesy dla realizacji optymalnych działań wynikających z istoty dobra wspólnego i osoby ludzkiej. Takie partykularne spojrzenie wynika nie tylko z przynależności partyjnej, ale także z powiązań towarzysko - gospodarczych, rodzinnych, zawodowych lub innych, nieraz trudnych do uchwycenia.

Wskazane wyżej braki w jakości życia publicznego wynikają często ze znajdujących w społeczeństwie przyzwolenie przejawów nieuczciwości oraz relatywizmu etycznego. Sprawiają, że grzech jednostki - uwikłany w zawiłości międzyludzkich powiązań - dokłada się do grzechu strukturalnego systemu. Brak etyki w życiu publicznym jest podstawowym powodem złych notowań społecznych całej klasy politycznej.

Wyrzutem jest też niedoskonały system prawny oraz złe prawo wyborcze. Sprawia to, że w wyniku wyborów do władzy dochodzą niejednokrotnie osoby przebiegłe i partyjnie spolegliwe a nie najbardziej przydatne i najszlachetniejsze. Nie gwarantują one realizacji nawet podstawowej społecznej troski w służbie publicznej, jaką jest odpowiedzialność za słabszych.

Jak się wydaje, u podstaw tych zjawisk leży zarówno brak wrażliwości moralnej, jak i braki w wychowaniu do życia publicznego. Część tych zachowań tłumaczyć można dziedzictwem minionego systemu, w którym własność wspólna stawała się własnością niczyją, a także sposób sprawowania władzy był wynaturzony. Nie da się natomiast wytłumaczyć złego przykładu idącego z góry, niejednoznaczności przepisów prawnych, braku właściwej roli służby cywilnej, powiązań partyjnych, towarzyskich, pragnienia odegrania się.

Stwierdzamy, że jednym z największych wyzwań stojących przed naszym społeczeństwem jest podejmowanie z przejrzystością i entuzjazmem wysiłków zmierzających do budowania dobra wspólnego. Jako chrześcijanie powinniśmy je nieustannie podejmować, by siłą osobistego świadectwa i świadectwa struktur, które tworzymy, przenikać wszelkie wymiary życia publicznego wartościami wynikającymi z wiary, znajdującymi swój wyraz w nauce społecznej Kościoła. Chodzi o uprawianie działalności politycznej i społecznej, w których najistotniejsze będzie dobro drugiego człowieka i dobro wspólne. W tej działalności powinny być uwzględniane zasady służebności struktur władzy, pomocniczości i solidarności społecznej. Nie tylko treść, ale także sposób podejmowania działań politycznych winien - kierując się środkami etycznymi - okazywać szacunek każdemu człowiekowi, także ludziom o odmiennych poglądach.

To wezwanie wypada kierować nie tylko do współbraci w Kościele, ale także do wszystkich ludzi dobrej woli, których wkład może okazać się niezwykle cenny w kształtowaniu nowych wymiarów życia społecznego, dojrzałego stylu obecności w życiu publicznym.

Szczególną uwagę należy zwrócić na właściwe wychowanie do życia publicznego w rodzinie, szkole oraz we wspólnotach kościelnych. Proces ten powinien dotyczyć szczególnie młodego pokolenia. Zdobywanie kompetencji i kompleksowego wykształcenia przez ludzi wiary powinno stawać się zasiewem do podejmowania odpowiedzialności w działalności gospodarczej, szkolnictwie, w tym szkolnictwie wyższym, sądownictwie i zawodach prawniczych, administracji rządowej i samorządowej, służbie zdrowia, służbie skarbowej i celnej, policji,  straży pożarnej i wojsku. Odpowiedzialności wymaga również podejmowanie funkcji w samorządzie zawodowym, min. prawników, lekarzy i pielęgniarek i wielu innych zawodach.

Podstawowym wyzwaniem pozostaje wypracowanie systemu prawnego, w tym przede wszystkim prawa wyborczego, gwarantującego powołanie osób najbardziej predysponowanych, zachowujących szlachetną postawę obywatelską.

Istotna rola w kształtowaniu życia publicznego związana jest ze sposobem działania środków przekazu, które powinny wpływać na odbiorców z zachowaniem należnej odpowiedzialności.

We wszystkich tych działaniach warto odkrywać chlubną spuściznę dokonań przeszłości, szczególnie w naszym regionie, a także łączyć interes regionalny z ponadregionalnym, włączając go w dziedzictwo bogactwa rozwoju całego narodu i wspólnoty narodów. Warto przywoływać szlachetne postacie kształtujących życie publiczne w przeszłości, chociażby prezydentów Poznania: Jarogniewa Drwęskiego oraz Cyryla Ratajskiego. Warto także odwoływać się do dobrych wzorów aktywności w życiu publicznym postaci znanych z historii  Kościoła: św. Tomasza Morusa, a w naszym kraju: świętej Jadwigi i świętej Kingi.

Na koniec wypada powtórzyć apel do wierzących i wszystkich ludzi dobrej woli, by za jedno z najistotniejszych wyzwań chwili obecnej uznać podjęcie wysiłków dla stworzenia atmosfery i zapewnienia życia publicznego we wszystkich jego wymiarach kierującego się dobrem człowieka i dobrem wspólnym. Przełamanie wielu niekorzystnych postaw i tendencji niszczących nasze życie wspólnotowe i przeniknięcie je wartościami  gwarantującymi odpowiedni rozwój indywidualny i społeczny. Warto podjąć wysiłek promujący godny styl rządzenia, które jest służbą i zarządzania dobrem wspólnym ze szczególnym współudziałem osób, które pragną kierować się wartościami przydającymi życiu publicznemu znamiona służby.

Zgodnie z nauką Soboru Watykańskiego II przypominamy: Świeccy winni wspólnymi siłami tak uzdrawiać istniejące na świecie urządzenia i warunki, jeśli one gdzieś skłaniają do grzechu, by to wszystko stosowało się do norm sprawiedliwości i raczej sprzyjało praktykowaniu cnót, niż mu przeszkadzało. Tak postępując, przepoją kulturę i dzieła ludzkie wartością moralną. (Lumen gentium, 36).

 

Poznań, 28 października 2003 r