Archidiecezja Poznanska
Kalendarz Wydarzen
Luty 22, 2018 (18:00)
Święto Katedry św. Piotra

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, będzie przewodnicz...


Luty 26, 2018 (10:00)
Posiedzenie Archidiecezjalnej Rady Kapłańskiej

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, będzie przewodnicz...


Luty 26, 2018 (17:00)
Posiedzenie Archidiecezjalnej Rady Duszpasterskiej

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, będzie przewodnicz...


Luty 27, 2018 (10:00)
Konferencja Księży Dziekanów

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, będzie przewodnicz...


 

mapa archidiecezji
Mapa archidiecezji
kalendarz
Styczeń 2018 Luty 2018 Marzec 2018
  Ni Po Wt Śr Cz Pi So
Tydzień 5 1 2 3
Tydzień 6 4 5 6 7 8 9 10
Tydzień 7 11 12 13 14 15 16 17
Tydzień 8 18 19 20 21 22 23 24
Tydzień 9 25 26 27 28
dzisiaj
22 Lutego 2018
Czwartek
Imieniny obchodzą:
Małgorzata, Nikifor,
Piotr, Wiktor,
Wiktoriusz,
Wrócisław
Do końca roku zostało 313 dni.
logowanie

Oświadczenie Rady Społecznej w kwestii udziału katolików w życiu publicznym, 7.6.2005

Oświadczenie Rady Społecznej przy Arcybiskupie Poznańskim w kwestii udziału katolików w życiu publicznym

 

Uczestniczenie katolików w życiu publicznym jest  powinnością wynikającą z wielu racji. Każdy człowiek obdarzony przez Stwórcę rozumem, wolą i sumieniem winien, w miarę swoich możliwości, posługiwać się tymi darami,   starając  się pomnażać dane mu talenty oraz służąc dobru wspólnemu. Do spełnienia tego ewangelicznego nakazu przyczyniać się  ma między innymi zasada pomocniczości.

Jest ona  nie tylko przedmiotem nauki społecznej Kościoła Katolickiego, wpisano ją także do Konstytucji RP.  Podstawowym założeniem tej zasady jest wymóg, aby to czemu może podołać poszczególna osoba lub niższa struktura społeczna,  nie było przejmowane przez  struktury wyższe, w tym przede wszystkim przez państwo. Tylko w przypadku, gdyby z różnych przyczyn jednostki lub owe struktury niższe nie były w stanie sprostać swoim obowiązkom, należałoby  im pomóc. Pomijanie tej zasady,  upowszechnianie postaw roszczeniowych oraz domaganie się zwiększania roli państwa we wszystkich przejawach życia człowieka, często stanowi próbę przerzucenia na innych odpowiedzialności za własne życie.  Gromadzenie przez państwo dóbr wcześniej zabranych społeczeństwu, a następnie równe ich rozdzielanie bez uwzględniania możliwości oraz rzeczywistej sytuacji, w jakiej znajdują się poszczególne osoby, osłabia w nich inicjatywę działania, jest niesprawiedliwe, powoduje trudności ekonomiczne państwa i uzależnia człowieka od innych. Uzależnienie to prowadzić może nawet do zniewolenia, czego drastycznym przykładem były obydwa skrajnie lewicowe totalitaryzmy XX wieku, oparte na ideologii kolektywistycznej: narodowy socjalizm i komunizm.  Pomoc nie powinna ograniczać poszczególnych osób,  naruszać ich godności i skłaniać do przyjmowania postawy biernego oczekiwania. Przyczyniać się natomiast powinna do   rozwoju człowieka przez  wyzwalanie jego inicjatywy i stwarzanie warunków, w których będzie mógł on rozwijać swoje talenty i brać za to odpowiedzialność.

W związku z powyższym każdy człowiek, a zwłaszcza ten, kto poważnie traktuje naukę społeczną Kościoła, powinien na tyle na ile jest to możliwe, starać się realizować zarówno swoje osobiste cele, jak i  uczestniczyć w życiu publicznym dla dobra wspólnego. Zwłaszcza to ostatnie zadanie wymaga szczególnego podkreślenia w związku z nagannym zachowaniem osób wykonujących funkcje publiczne, wśród których są przecież ci, którzy swoje stanowiska zawdzięczają decyzji wyborców. W ustroju demokratycznym można starać się uniknąć tych negatywnych zjawisk przez odpowiednią zmianę prawa wyborczego, ale przede wszystkim przez rozważne zachowanie się obywateli w czasie wyborów powszechnych. W nowoczesnym państwie obywatele nie mogą bezpośrednio sami decydować o wszystkich ważnych sprawach publicznych i dlatego wiele zadań z tego zakresu muszą przekazać wybranym przez siebie przedstawicielom. Jeżeli pragną, aby zadania te były wykonywane zgodnie z ich oczekiwaniami, muszą doprowadzić do wyboru odpowiednich osób na takie stanowiska jak: prezydent, poseł, senator czy radny. W interesie indywidualnym każdego człowieka oraz z punktu widzenia dobra wspólnego, wybory powszechne powinny doprowadzić do zwycięstwa najwartościowszych osób spośród wszystkich kandydujących. Cel ten można  osiągnąć przez spełnienie kilku warunków.

Przede wszystkim w wyborach powinno uczestniczyć możliwie jak najwięcej osób uprawnionych do głosowania. Tylko wówczas wyniki wyborów będą odzwierciedlać rzeczywistą wolę większości społeczeństwa, a nie tylko mniejszościowych grup, które powodowane własnymi interesami - często niezgodnymi z dobrem wspólnym - potrafią się skutecznie mobilizować. Stąd uczestniczenie w wyborach jest moralnym obowiązkiem każdego obywatela, w tym zwłaszcza każdego katolika, któremu powinno zależeć na wyborze polityków odznaczających się nie tylko odpowiednim przygotowaniem merytorycznym, lecz  także  wysokim poziomem etycznym.

Dalszym warunkiem zwiększającym gwarancje zwycięstwa najlepszych kandydatów, jest rozwaga przed podjęciem decyzji wyborczej. Warto w szczególności podjąć trud zebrania o kandydatach możliwie jak najwięcej informacji. Niestety doświadczenie uczy, że nie można bezkrytycznie opierać się na wiadomościach pochodzących od samych kandydatów, należy też ostrożnie traktować opinie formułowane przez środki społecznego przekazu. Wykorzystując  nowoczesne metody socjotechniczne można bowiem  mniej wyrobionych słuchaczy wprowadzać w błąd i ostatecznie ich zdezorientować co do rzeczywistych walorów poszczególnych kandydatów. Dlatego decyzje wyborcze najlepiej podejmować w oparciu o własną, rzetelnie zdobytą wiedzę lub zawierzając obiektywnym, uczciwym i wiarygodnym źródłom. Wprawdzie dotychczasowe życie kandydata nie musi automatycznie powodować jego przekreślenia, ale w procesie wyborczym powinno być bardzo poważnym ostrzeżeniem. Ryzykowne jest powierzanie ważnych funkcji publicznych osobie, która ogranicza się jedynie do składania oświadczeń, iż dokonała reorientacji poprzednich poglądów lub nastąpiło u niej wewnętrzne przeobrażenie. Takie przemiany czasami mają miejsce, każdy ma do nich prawo i należy się z nich cieszyć. Nie ma jednak powodów, aby wspomniane osoby bez zastrzeżeń  promować wysokimi stanowiskami publicznymi. Kryminalna przeszłość, niewyjaśnione powiązania  korupcyjne, czy agenturalne, brak prawdomówności, uzależnienie od nałogów oraz inne negatywne zachowania kandydata, wskazują na cechy jego charakteru. 

Wyborca powinien także bardzo uważnie poznać poglądy kandydatów na  sprawy, które mają dla niego istotne znaczenie. W przeciwnym bowiem wypadku istnieje niebezpieczeństwo, że wyłonieni w wyborach powszechnych przedstawiciele Narodu, będą ustanawiali prawa lub realizowali politykę niezgodną z przekonaniami większości lub z normami moralnymi.

Wreszcie wyborcy winni uwzględniać przygotowanie merytoryczne kandydatów do wykonywania trudnych, często coraz bardziej skomplikowanych zadań publicznych, wymagających ponadprzeciętnej wiedzy. Chodzi tu o odpowiednie wykształcenie lub pozytywne doświadczenie w działalności publicznej.

Przedstawione wyżej warunki zwiększające prawdopodobieństwo wyłonienia najwartościowszych osób w  wyborach powszechnych, wymagają od wyborców wzmożonej aktywności, a dla katolików są moralnym nakazem. Nie mogą oni uchylać się od udziału w życiu publicznym. W miarę swoich możliwości powinni albo  bezpośrednio uczestniczyć w  pełnieniu różnych funkcji z tego zakresu, albo starać się uzyskać wpływ na objęcie takich funkcji przez innych w wyniku wyborów powszechnych.    

 

Poznań, 07 czerwca 2005 r.