Archidiecezja Poznanska
Kalendarz Wydarzen
Wrzesień 21, 2017 (09:00)
Narodowy Kongres Trzeźwości

Msza św. pod przewodnictwem Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, Metropol...


Wrzesień 23, 2017 (09:30)
Ogólnopolskie Forum Duszpasterskie

Zapraszamy na Ogólnopolskie Forum Duszpasterskie, które odbędzie się 23...


Wrzesień 23, 2017 (19:00)
Ekumeniczne nabożeństwo "Noc Świadków"

Papieskie Stowarzyszenie "Pomoc Kościołowi w Potrzebie" razem...


Wrzesień 24, 2017 (12:30)
Rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego s. M. Włodzimiry Wojtczak

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, weźmie udział w ro...


Wrzesień 24, 2017 (17:15)
Verba Sacra - Biblia Trzeciego Tysiąclecia cz. 2

W ramach VERBA SACRA rozpoczął się nowy cykl – Biblia Trzeciego T...


Wrzesień 26, 2017 (12:00)
Dzień Krajowej Administracji Skarbowej

Msza św. pod przewodnictwem Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, Metropol...


Wrzesień 27, 2017 (00:00 - 23:59)
Posiedzenie Rady Konferencji Episkopatów Europy

Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, Wiceprzewodniczący...


 
slowa1.jpg

ewangelia dnia
Przyszedł bowiem Jan
Chrzciciel: nie jadł
chleba i nie pił
wina; a wy mówicie:
Zły duch go opętał
mapa archidiecezji
Mapa archidiecezji
kalendarz
Sierpień 2017 Wrzesień 2017 Październik 2017
  Ni Po Wt Śr Cz Pi So
Tydzień 35 1 2
Tydzień 36 3 4 5 6 7 8 9
Tydzień 37 10 11 12 13 14 15 16
Tydzień 38 17 18 19 20 21 22 23
Tydzień 39 24 25 26 27 28 29 30
dzisiaj
20 Września 2017
Środa
Imieniny obchodzą:
Dionizy, Eustachy,
Eustachiusz, Fausta,
Faustyna, Filipina,
Irena, Oleg, Ostap,
Sozant
Do końca roku zostało 103 dni.
logowanie

Homilia Arcybiskupa Poznańskiego, 100-lecie objawień fatimskich, 13.6.2017

Abp Stanisław Gądecki. Fatima jest orędziem nadziei! 100-lecie objawień fatimskich w Archidiecezji Poznańskiej (Owińska - 13.6.2017)

Ich Ekscelencje, księża Biskupi,
Drodzy Kapłani,
Osoby życia konsekrowanego wraz z ojcem Leszkiem, Mateuszem i Tomaszem,
Wszyscy zgromadzeni tutaj Czciciele Niepokalanego Serca Maryi!

Spotykamy się dzisiaj w Owińskach na diecezjalnej uroczystości 100-lecia objawień fatimskich. W Owińskach, ponieważ tutaj pracują Ojcowie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Bo tutaj dotarła - w 1965 roku - na teren parafii naszej archidiecezji pierwsza figura Matki Bożej Fatimskiej.

 

„Otrzymawszy w zarząd parafię św. Jana Chrzciciela w Owińskach, gdzie przejawy życia religijnego były nader słabe - pisze ówczesny proboszcz ks. Szymański - doszedłem do przekonania, że usunąć obojętność religijną swoich parafian będę mógł jedynie przez Matkę Bożą. W tym celu pragnąłem bardzo zdobyć oryginalną figurę Matki Bożej z samej Fatimy. Swoje pragnienie przedstawiłem Księdzu Arcybiskupowi Antoniemu Baraniakowi jadącemu na Sobór Watykański II. Po powrocie Księdza Arcybiskupa z Rzymu, otrzymałem radosną wiadomość: parafia otrzyma figurę Matki Bożej Fatimskiej. Przekazanie jej ma nastąpić w dniu 13 maja 1965 r., czyli w dniu pierwszego objawienia się Matki Bożej w Fatimie.

 

Tak się też stało. Uroczystość wypadła imponująco. Ogromny tłum wypełnił świątynię po brzegi. Udział w uroczystościach wzięli klerycy Wyższego Seminarium Duchownego z Poznania. Figura została umieszczona w głównym ołtarzu, na specjalnie przygotowanym tronie. Następnie - po procesji - umieszczono ją w bocznym ołtarzu, gdzie przebywa do tej pory. Skąd Matka Boża fatimska sprawuje swoje rządy pełne miłości i dobroci w tutejszej parafii, ratuje dusze zagubione, podnosi i umacnia słabych w wierze, napełnia gorliwością i zachęca do świętości (por. ks. Walenty Szymański, proboszcz w Owińskach w latach 1963-1973).

 

Po tym wstępie trzeba koniecznie przejść do 5 zasadniczych kwestii, czyli do przedstawienia:

 

  • sytuacji politycznej poprzedzającej objawienia w Fatimie,
  • samych objawień fatimskich,
  • rozróżnienia między objawieniem publicznym a prywatnymi,
  • tajemnicy fatimskiej,
  • wezwania do pokuty i przemiany.

 

 

1.            PORTUGALIA PRZED OBJAWIENIAMI FATIMSKIMI

 

Czasy poprzedzające objawienia fatimskie były dla Portugalii okresem wielkiego zamętu. W 1910 - w wyniku zbrojnej rewolucji - upadła portugalska monarchia a powstała republika.   

 

Nowy rząd - zdominowany przez masonów i republikanów - podjął się opracowania nowej konstytucji i wprowadził podział państwa i Kościoła. Chociaż oficjalnie ogłoszono wolność wszystkich wyznań, nowe władze uderzyły z całą mocą w Kościół katolicki. Tylko w pierwszych dniach republiki zdemolowano 20 świątyń, a obrabowano dalszych 100, przed końcem roku około 100 księży pobito a 15. zamordowano. Poza granice Portugalii wydalono wszystkie zakony. Zamknięto domy modlitwy, szkoły i ośrodki dobroczynne, przejmując je na rzecz państwa. Zakazano nauki religii w szkołach, znacjonalizowano cały majątek kościelny, w tym świątynie i kaplice, czyli rozpoczęto od kradzieży. Księżom zabroniono noszenia szat duchownych poza kościołem i urządzania procesji. Wybuchł konflikt między władzą, która dążyła do zniszczenia Kościoła i religii, a wiejską społecznością dla której wiara jest wszystkim.

 

Episkopat zaprotestował - w liście pasterskim - przeciw zniesieniu świąt i wszystkim zakazom. Wtedy rząd zakazał odczytywania listu, co skądinąd znamy. Wielu księży nie posłuchało nakazów rządu, w związku z czym usunięto z urzędu biskupa Porto, oskarżonego o podburzanie do nielojalności. W dalszej kolejności banicją ukarano patriarchę Lizbony a w rok później dołączyli do tego inni biskupi. W rezultacie, w 1912 roku żaden portugalski biskup nie pasterzował już w swojej diecezji. Ostatecznie zerwano też stosunki dyplomatyczne ze Stolicą Apostolską.

 

Na początku XX wieku w dość podobnym stylu - od krańców zachodniej, po krańce wschodniej Europy - zanegowano istnienie Boga; ogłoszono Jego śmierć, a w konsekwencji śmierć wiary, nadziei i miłości. Ten akt dramatycznie naznaczył przyszłość Europy i świata. Dla ludzi wierzących nastał czas wielkiej próby.

 

2.            OBJAWIENIA FATIMSKIE

 

Tak więc, toczyła się pierwsza wojna światowa, w Portugalii panował radykalnie antykościelny rząd a w Rosji zaczęła szaleć rewolucja, gdy na obrzeżach miasteczka Fatima trojgu wiejskim dzieciom - nie umiejącym czytać ani pisać - ukazał się trzykrotnie Anioł Portugalii, który miał przygotować dzieci na przyjście Maryi. Anioł ten nauczył dzieci modlitwy o wybaczenie tym wszystkim, którzy w Boga nie wierzą, nie uwielbiają Go i nie kochają Go. Zachęcał je do zadośćuczynienia za grzeszników. Ofiarował przenajdroższe Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za zniewagi, świętokradztwa i zaniedbania, które Boga obrażają. 

 

a.            A potem przyszły same objawienia maryjne. Pierwsze z nich miało miejsce dnia 13 maja 1917 roku. Maryja powiedziała wtedy dzieciom: chcę was prosić, abyście przychodziły w to miejsce przez 6 kolejnych miesięcy o tej samej godzinie. Zapytał, czy chcą ofiarować się Bogu, aby znosić wszystkie cierpienia, jako zadośćuczynienie za wszystkie grzechy, którymi jest On obrażany oraz jako prośbę o nawrócenie grzeszników? Zapewnił, iż będą musieli dużo cierpieć, ale łaska Boża będzie ich siłą. Polecił codziennie odmawiać różaniec, by wyprosić pokój dla świata i koniec wojny.

 

b.            Podczas drugiego objawienia - 13 czerwca - Maryja obiecała wkrótce zabrać do nieba dwoje z dzieci, Franciszka i Hiacyntę. Łucji natomiast zapowiedziała, że Jezus pragnie posłużyć się jej osobą, aby ludzie poznali i pokochali Maryję. Chciała też ustanowić na świecie nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca, aby zapobiec przyszłej wojnie. Zapowiedziała, że przyjdzie, aby zażądać  poświęcenia Rosji jej Niepokalanemu Sercu oraz Komunii świętej wynagradzającej w pierwsze soboty.

 

c.             Trzecie objawienie - z dnia 13 lipca - znów zawierało prośbę o codzienne odmawianie różańca na cześć Matki Bożej Różańcowej. Po każdej tajemnicy Maryja poleciała odmawiać modlitwę: „O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy...".

 

Zapowiedziała cud w miesiącu w październiku po to, by wszyscy uwierzyli. Ukazała też wizję piekła, od którego wielu zostanie uratowanych dzięki nabożeństwu do Niepokalanego Serca Maryi. Jeśli Rosja zostanie poświęcona Niepokalanemu Sercu Maryi i praktykowana będzie Komunią święta w pierwsze soboty miesiąca, Rosja się nawróci i zapanuje pokój. Jeśli natomiast ludzie nie przestaną obrażać Boga, to za pontyfikatu Piusa XI rozpocznie się druga wojna, gorsza od pierwszej; będzie głód, prześladowanie Kościoła i Ojca świętego. Dobrzy zostaną umęczeni, różne narody zginą, w końcu jednak Niepokalane Serce Maryi zatriumfuje.

 

d.            Czwartego objawienia - dnia 13 sierpnia - nie było z powodu aresztowania dzieci. Zgromadzeni ludzie czekali daremnie.

 

e.             Piąte objawienie - 13 września - wiązało się z ponowieniem prośby o odmawianie różańca oraz zapewnieniem, że Bóg jest zadowolony z serc i ofiar dzieci.  

 

f.             Ostatnie, szóste objawienia, miało miejsce dnia 13 października. Matka Boża  powiedziała wówczas: Jestem Matką Bożą Różańcową. Niech ludzie już dłużej nie obrażają Boga swoimi grzechami, bo już i tak został On obrażony. Niech codziennie odmawiają różaniec i pokutują za grzechy. Temu ostatniemu objawieniu towarzyszył cud wirującego słońca, trwający ok. 10 minut i obserwowany przez 70-tysięczny tłum, który zebrał się, aby towarzyszyć wizjonerom. O tym, że cud nie był wywołany zbiorową psychozą świadczy to, że widzieli go ludzie w promieniu 40 km od Fatimy.

 

Wszystkie te objawienia fatimskie razem wzięte szły pod prąd ogromnej fali sekularyzacji, która dążyła do zmarginalizowania Boga w życiu ludzi i narodów. Podczas gdy świat proponował ateizm jako drogę, którą ma iść człowiek, Maryja wskazała na swoje Niepokalane Serce, przynaglając nas do tego, abyśmy nie zrywali więzi z Bogiem, ponieważ „stworzeni bowiem bez Stwórcy ginie".

 

 

3.            OBJAWIENIE PUBLICZNE A OBJAWIENIA PRYWATNE

 

W tym momencie należy poczynić rozróżnienie między „objawieniem publicznym" a „objawieniami prywatnymi". Między nimi istnieje bowiem nie tylko różnica stopnia, ale także różnica co do istoty.

 

a.            „Objawienie publiczne" oznacza działanie objawiające Boga, skierowane do całej ludzkości, jakie zostało spisane w Starym i Nowym Testamencie. Nazywamy je „objawieniem", bo w nim Bóg stopniowo dał się poznać ludziom, i to do tego stopnia, że sam stał się człowiekiem, aby przyciągnąć do siebie i ze sobą zjednoczyć cały świat przez swego wcielonego Syna Jezusa Chrystusa. W Chrystusie Bóg powiedział nam wszystko, wypowiedział samego siebie, i dlatego objawienie zakończyło się wraz z urzeczywistnieniem się tajemnicy Chrystusa. Aby wyjaśnić, na czym polega ten ostateczny i całkowity charakter objawienia, Katechizm Kościoła Katolickiego przytacza słowa św. Jana od Krzyża: „Od kiedy Bóg dał nam swego Syna, który jest Jego jedynym Słowem, nie ma innych słów do dania nam. Przez to jedno Słowo powiedział nam wszystko naraz. [...] To bowiem, o czym częściowo mówił dawniej przez proroków, wypowiedział już całkowicie, dając nam swego Syna. Jeśli więc dzisiaj ktoś chciałby Go jeszcze pytać lub pragnąłby jakichś wizji lub objawień, nie tylko postępowałby błędnie, lecz także obrażałby Boga, nie mając oczu utkwionych jedynie w Chrystusa, szukając innych rzeczy lub nowości" (KKK, 65, św. Jan od Krzyża, Subida al Monte Carmelo, II, 22).

 

Ponadto Katechizm dodaje: „Chociaż jednak Objawienie zostało już zakończone, to nie jest jeszcze całkowicie wyjaśnione; zadaniem wiary chrześcijańskiej w ciągu wieków będzie stopniowe wnikanie w jego znaczenie" (KKK, 66). „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy..." (por. J 16,12-14).

 

b.            „Objawienia prywatne" z kolei odnoszą się do wszystkich wizji i objawień, jakie nastąpiły już po ukształtowaniu się Nowego Testamentu. Do tej kategorii należy także orędzie fatimskie. Katechizm definiuje je w następujący sposób: „W historii zdarzały się tak zwane objawienia prywatne; niektóre z nich zostały uznane przez autorytet Kościoła. [...] Ich rolą nie jest [...] ‘uzupełnianie' ostatecznego Objawienia Chrystusa, lecz pomoc w pełniejszym przeżywaniu go w jakiejś epoce historycznej" (KKK, 67).

 

Autorytet objawień prywatnych różni się zasadniczo od autorytetu objawienia publicznego. To ostatnie domaga się, byśmy przyjęli je z wiarą w nim bowiem Bóg sam przemawia do nas ludzkimi słowami oraz za pośrednictwem żywej wspólnoty Kościoła.

Objawienie prywatne natomiast okazuje swoją wiarygodność właśnie przez to, że odsyła nas do jedynego objawienia publicznego.

 

Przyszły papież Benedykt XIV tak mówił o tym fakcie: „W przypadku objawień, które zyskały tego rodzaju aprobatę, ich przyjęcie przez wiarę powszechną nie jest obowiązkowe; nie jest nawet możliwe. Objawienia te domagają się raczej przyjęcia przez wiarę indywidualną, posłuszną regułom roztropności, która nam je ukazuje jako prawdopodobne i wiarygodne dla pobożnego umysłu".

 

Na kościelną aprobatę dla objawienia prywatnego składają się trzy elementy: związane z tym objawieniem orędzie nie zawiera żadnych treści przeciwnych wierze i obyczajom; zasługuje na ogłoszenie, a wierni są upoważnieni do przyjęcia go w sposób roztropny (E. Dhanis, Sguardo su Fatima e bilancio di una discussione, w: La Civiltà Cattolica, 104, 1953 II, 392-406, zwłaszcza 397). Orędzie takie może skutecznie pomagać w lepszym zrozumieniu i przeżywaniu Ewangelii w danej epoce; dlatego nie należy go lekceważyć. Jest to pomoc, która zostaje nam udzielona, lecz z której nie mamy obowiązku korzystać.

 

Kto przepowiada wydarzenia przyszłe, ten zaspokaja ciekawość rozumu, który pragnie przedrzeć się przez zasłonę przyszłości. Prorok natomiast przychodzi z pomocą zaślepionej woli i myśli i wyjaśnia wolę Bożą będąca wskazaniem dla teraźniejszości. Przepowiadanie przyszłości ma w tym przypadku drugorzędne znaczenie (por. Orędzie fatimskie. Kongregacja nauki Wiary, Watykan 2000).

 

4.            TAJEMNICA FATIMSKA

 

Z objawieniami w Fatimie wiąże się tzw. tajemnica fatimska.

 

a.            pierwsza i druga część „tajemnicy"

 

Pierwsza i druga część tej tajemnicy - przedstawiona przez siostrę Łucję w jej „Wspomnieniu" z 31 sierpnia 1941 roku - dotyczy przede wszystkim straszliwej wizji piekła, kultu Niepokalanego Serca Maryi i drugiej wojny światowej oraz zapowiada ogromne szkody, jakie Rosja wyrządzi ludzkości przez swoje odejście od wiary i wprowadzenie totalitaryzmu komunistycznego (por. Orędzie Fatimskie (prezentacja). Kongregacja Nauki Wiary).

 

b.            trzecia część „tajemnicy"

 

Trzecią część tajemnicy - objawioną 13 lipca 1917 roku i skrywaną na życzenie samej Matki Bożej - siostra Łucja spisała dopiero 3 stycznia 1944 roku na żądanie swego ordynariusza, biskupa Jose da Silva. Zredagowała tekst z adnotacją, że zapieczętowana koperta może zostać otwarta dopiero w 1960 roku.

 

„Po dwóch częściach - pisze siostra Łucja - które już przedstawiłam, zobaczyliśmy po lewej stronie Naszej Pani nieco wyżej Anioła trzymającego w lewej ręce ognisty miecz; iskrząc się wyrzucał języki ognia, które zdawało się, że podpalą świat; ale gasły one w zetknięciu z blaskiem, jaki promieniował z prawej ręki Naszej Pani w jego kierunku; Anioł wskazując prawą ręką ziemię, powiedział mocnym głosem: Pokuta, Pokuta, Pokuta!

 

I zobaczyliśmy w nieogarnionym świetle, którym jest Bóg i coś podobnego do tego, jak widzi się osoby w zwierciadle, kiedy przechodzą przed nim. Biskupa odzianego w bieli i mieliśmy przeczucie, że to jest Ojciec Święty. Wielu innych biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic wchodzących na stromą górę, na której szczycie znajdował się wielki Krzyż zbity z nieociosanych belek jak gdyby z drzewa korkowego pokrytego korą. Ojciec Święty, zanim tam dotarł, przeszedł przez wielkie miasto w połowie zrujnowane i na poły drżący, chwiejnym krokiem, udręczony bólem i cierpieniem, szedł modląc się za dusze martwych ludzi, których ciała napotykał na swojej drodze. Doszedłszy do szczytu góry, klęcząc u stóp wielkiego Krzyża, został zabity przez grupę żołnierzy, którzy kilka razy ugodzili go pociskami z broni palnej i strzałami z łuku i w ten sam sposób zginęli jeden po drugim inni biskupi, kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz wiele osób świeckich, mężczyzn i kobiet różnych klas i pozycji.

 

Pod dwoma ramionami Krzyża były dwa Anioły, każdy trzymający w ręce konewkę z kryształu, do której zbierali krew męczenników i nią skrapiali dusze zbliżające się do Boga".

 

c.             publikacja trzeciej części „tajemnicy"         

 

Trzecią tajemnicę fatimską ujawnił dopiero św. Jan Paweł II w czerwcu roku 2000 - w ramach Wielkiego Jubileuszu chrześcijaństwa. Z tej okazji kard. Ratzinger wyjaśniał, że opublikowany tekst ma charakter proroczej wizji. „Anioł z ognistym mieczem stojący po lewej stronie Matki Bożej przypomina podobne obrazy z Apokalipsy. Przedstawia groźbę sądu, wiszącą nad światem. Myśl, że świat może spłonąć w morzu ognia, nie jawi się już bynajmniej jako wytwór fantazji: człowiek sam przez swoje wynalazki zgotował na siebie ognisty miecz". Kardynał dodał, że tej niszczącej sile zła może się przeciwstawić tylko Matka Boża z ludźmi, którzy przyjmują jej wezwanie do pokuty i nawrócenia.

 

Trzecia część tajemnicy fatimskiej mówi - jego zdaniem - o wielkich prześladowaniach, cierpieniach i męczeństwie wielu wyznawców Chrystusa dwudziestego wieku. Jest ona dramatycznym ostrzeżeniem przed ateizmem, bo największym zagrożeniem dla ludzkości jest odrzucenie Boga i Jego praw, tak przez ateizm w wydaniu komunistycznym jak i przez ateizm ukryty w takim sposobie życia, jakby Bóg nie istniał. „Doświadczenie mówi nam, że świat bez Boga staje się piekłem: jest przepełniony egoizmem, rozbitymi rodzinami, nienawiścią między jednostkami i nacjami, wielkim niedostatkiem miłości, radości i nadziei" (Benedykt XVI, Orędzie z okazji XVI Światowego Dnia Młodzieży - Madryt 2011).

 

I chociaż nie oglądamy jeszcze całkowitego wypełnienia się ostatniej części tego proroctwa, widzimy, że stopniowo zbliżamy się do niego wielkimi krokami. Nastąpi to, jeśli nie zawrócimy z drogi grzechu, nienawiści, zemsty, niesprawiedliwości, łamania praw człowieka, niemoralności, przemocy itd. Nie mówmy przy tej okazji, że to Bóg tak nas karze. Przeciwnie, to sami ludzie ściągają na siebie karę. Bóg przestrzega nas cierpliwie i wzywa do powrotu na dobrą drogę, lecz jednocześnie szanuje wolność, jaką nam podarował. Dlatego to ludzie ponoszą pełną odpowiedzialność za dotykające ich nieszczęścia.

 

Kard. Josef Ratzinger odniósł pośrednio tę wizję do zamachu na osobę świętego Jana Pawła II z 1981 roku. Wyjaśniał, że ocalenie papieża „jest jeszcze jednym dowodem na to, że nie istnieje nieodwołalne przeznaczenie, że wiara i modlitwa to potężne siły, które mogą oddziaływać na historię".

 

„Łudzi się ten, kto sądzi, że prorocka misja Fatimy się zakończyła. Człowiek potrafił zapoczątkować cykl śmierci i terroru, ale nie jest w stanie go przerwać" (Benedykt XVI, Prorocka misja Fatimy dla zbawienia świata. Msza św. na placu przed sanktuarium maryjnym w Fatimie - 13.05.2010). Nie tylko wiek XX wieku przyniósł degradację godności ludzkiej, serię prześladowań, ludobójstwa i wojen. Podobnie dzieje się w wieku XXI. Na porządku dziennym słyszymy o uchodźcach, terroryzmie, o zamachach na życie niewinnych istot (dzieci, chorych i starców) oraz innych formach okrucieństwa i zniewolenia. Nowe tyranie rodzą się jak grzyby po deszczu zniewalając ludy i narody. Ten sam sen budowania świata bez Boga - z jego rozlicznymi wariantami - dosięga dzisiaj dużo większej części ludzkości (por. Virgílio do Nascimento Antunes, biskup Coimbry, Zakopane, kościół MB Fatimskiej - 6.06.2017).

 

5.            WEZWANIE DO POKUTY I PRZEMIANY ŻYCIA

 

Do czego wzywa nas orędzie fatimskie? Można to streścić w czterech słowach: „nawrócenie", „różaniec", „zawierzenie", „pokuta".

 

a.           Pierwsze słowo to nawrócenie. Nie jest ono niczym nowym. To samo wezwanie podjął Pan Jezus: „Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: ‘Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!' " (Mk 1,14-15). Do Galilejczyków powiedział zaś: „jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie" (Łk 13,4).  

 

Maryja tylko podejmuje i kontynuuje wołanie swojego Syna. Wzywa do nawrócenia i ostrzega ludzkość, by nie stawała po stronie szatana (por. Ap 12,4). Ona domaga się od ludzi, by „nie znieważali więcej Boga, naszego Pana, który dosyć już został znieważony".

 

b.           Różaniec to drugie słowo. Różaniec też znamy od wieków, lecz jest w tym wezwaniu pewna nowość. Matka Boża apeluje, by tę modlitwę odmawiać codziennie. Wymowne jest również i to, że nazywa samą siebie Matką Bożą Różańcową.

 

c.            Trzecie słowo brzmi zawierzenie. Od samego początku swego pontyfikatu święty papież Jan Paweł II myślał o spełnieniu tej prośby. W trakcie trwania Świętego Roku Odkupienia - w duchowej jedności z wszystkimi biskupami świata - zawierzył Niepokalanemu Sercu Maryi ludzi i narody na placu św. Piotra dnia 25 marca 1984 roku. Oddając każdego z nas, wszystkie ludy i narody Sercu Matki Bożej, tak się modlił: „O, Matko ludzi i ludów, Tobie znane są wszystkie ich cierpienia i nadzieje. Ty czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania między dobrem i złem, światłością i ciemnością, jakie wstrząsają światem. [...] Weź w swą macierzyńską opiekę całą rodzinę ludzką, którą z żarliwością Tobie, o Matko, zawierzamy. Niech do nas wszystkich przybliży się czas pokoju i wolności, czas prawdy, sprawiedliwości i nadziei".

 

Siostra Łucja osobiście potwierdziła, że ten uroczysty i powszechny akt poświęcenia odpowiadał temu, czego żądała Matka Boża („Tak, zostało uczynione, jak prosiła Nasza Pani, 25 marca 1984" (list z 8 listopada 1989 roku).

 

d.            Czwartym słowem jest pokuta. Wezwanie do pokuty również nie jest żadną nowością. Mówił o niej już Jan Chrzciciel: „Nawracajcie się i czyńcie pokutę".

 

Dnia 10 grudnia 1925 roku Matka Boża - objawiając się siostrze Łucji - ukazała jej swoje Serce i powiedziała: „Spójrz, córko moja na to Serce otoczone cierniami, którymi niewdzięczni ludzie ranią mnie co chwilę bluźnierstwami i zniewagami. Ty przynajmniej staraj się pocieszać Mnie, i oznajmij w moim Imieniu, że przybędę w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia tym wszystkim, którzy w pierwsze soboty pięciu następujących po sobie miesięcy wyspowiadają się, przyjmą Komunię Świętą, odmówią Różaniec i będą mi towarzyszyć przez 15 minut w rozważaniu Tajemnic Różańca Świętego, a to wszystko, aby wynagrodzić mojemu Niepokalanemu Sercu".

 

Wymownym komentarzem do tego mogą być słowa wypowiedziane przez papieża Franciszka podczas nabożeństwa różańcowego w Fatimie: „Dopuszczamy się wielkiej niesprawiedliwości wobec Boga i Jego łaski, gdy twierdzimy ponad wszystko, że grzechy są karane przez Jego sąd, nie uznając - jak ukazuje Ewangelia - że są one odpuszczane przez Jego miłosierdzie! Musimy przedkładać miłosierdzie ponad sąd, a przecież sąd Boży zawsze będzie dokonywał się w świetle Jego miłosierdzia. Oczywiście, miłosierdzie Boże nie zaprzecza sprawiedliwości, ponieważ Jezus wziął na siebie skutki naszego grzechu wraz z należną karą. On nie zaprzeczył grzechowi, ale zapłacił za nas na krzyżu. A zatem, w wierze, która jednoczy nas z Chrystusowym krzyżem, jesteśmy wolni od swoich grzechów; odłóżmy na bok wszelkie formy lęku i strachu, ponieważ nie przystoi temu, kto jest miłowany (por. 1 J 4, 18)".

 

ZAKOŃCZENIE

 

Tak więc Fatima nie jest orędziem tragedii. Fatima jest orędziem nadziei! Jest to krzyk, który pragnie poruszyć sumienia i serca ludzi! To morze światła, które przerywa ciemności antykultury grzechu i śmierci, próbującej zdominować nasz świat. Przesłanie z Fatimy bowiem jest uroczystą afirmacją obecności Boga pośród wszystkich prób negowania Jego obecności. Jest przypomnieniem o tym, że Bóg nigdy się od nas nie odwraca. Wręcz przeciwnie, On puka do serca świata i upomina się o każde ze swoich dzieci.

 

Fatima to także objawienie Bożego pragnienia pod adresem całej ludzkości. „Bóg pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy" (1 Tm 2,4). W tym znaczeniu, kluczem tak zwanej Tajemnicy Fatimskiej jest „zbawienie dusz".

 

Fatima to wezwanie do radykalnego pójścia drogą wytyczoną przez Chrystusa. To wezwanie, aby w duchu fatimskim podchodzić do wszystkich trudnych chwil, cierpień, przykrości, dolegliwości, które dotykają każdego z nas. Aby je przyjmować z miłością, pokorą i modlitwą, bo tylko wtedy nie poranimy ani siebie, ani drugich ludzi  (por. Virgílio do Nascimento Antunes, biskup Coimbry, Zakopane, kościół MB Fatimskiej - 6.06.2017).